Ζάκυνθος – Σύγχρονη Αριστερά- Προοδευτική Ελλάδα

Ο Τσίπρας δεν επέστρεψε για να θυμίσει το παρελθόν – Επέστρεψε για να διεκδικήσει το μέλλον

Υπήρξαν πολλοί που παρακολούθησαν την προχθεσινή συνέντευξη Τύπου του Αλέξη Τσίπρα στη ΔΕΘ ψάχνοντας μια φράση για να τον κατατάξουν.

Άλλοι περίμεναν να δουν έναν πρώην πρωθυπουργό να υπερασπίζεται το παρελθόν του. Άλλοι έναν πολιτικό που επιστρέφει για να πάρει τη ρεβάνς. Και κάποιοι περίμεναν απλώς μια ακόμη αντιπολιτευτική παρουσία.

Έκαναν, κατά τη γνώμη μου, λάθος.

Γιατί το πραγματικό μήνυμα της παρουσίας του Τσίπρα ήταν πολύ διαφορετικό:

«Δεν επέστρεψε για να ζητήσει δικαίωση. Επέστρεψε για να ζητήσει την ευκαιρία να αλλάξει ξανά την πορεία της χώρας.»

Και αυτή είναι μια ουσιαστική πολιτική διαφορά.

Ο Τσίπρας γνωρίζει ότι η κοινωνία δεν ενδιαφέρεται πλέον να ακούσει μια ατελείωτη συζήτηση για το 2015, το 2019 ή το 2023. Ούτε ενδιαφέρεται να παρακολουθήσει έναν ακόμη εμφύλιο της αντιπολίτευσης.

Ο πολίτης θέλει να ξέρει κάτι πολύ απλό:

Τι θα γίνει την επόμενη ημέρα;

• Πώς θα αντιμετωπιστεί η ακρίβεια;
• Πώς θα αυξηθεί το πραγματικό εισόδημα;
• Πώς θα ξαναλειτουργήσει το κράτος προς όφελος του πολίτη;
• Πώς θα στηριχθούν η δημόσια υγεία και η παιδεία;
• Πώς θα δημιουργηθεί παραγωγικός πλούτος;
• Και, κυρίως, ποιος μπορεί πραγματικά να κυβερνήσει διαφορετικά;

Εκεί ακριβώς επιχείρησε να μεταφέρει τη συζήτηση ο Αλέξης Τσίπρας.

Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο πολιτικό στοιχείο της παρουσίας του στη ΔΕΘ.

Από την καταγγελία στην πρόταση

Η μεγάλη πρόκληση για οποιαδήποτε προοδευτική δύναμη σήμερα δεν είναι να καταγγείλει τη Νέα Δημοκρατία.

Αυτό είναι το εύκολο.

Το δύσκολο είναι να πείσει την κοινωνία ότι υπάρχει εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

Η ΕΛ.Α.Σ. επιχειρεί να κινηθεί σε αυτή την κατεύθυνση.

Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, η πραγματική πολιτική δοκιμασία.

Δεν αρκεί να λες ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη απέτυχε. Πρέπει να εξηγήσεις τι θα κάνεις εσύ.

Δεν αρκεί να μιλάς για κοινωνική δικαιοσύνη. Πρέπει να εξηγήσεις πώς θα τη χρηματοδοτήσεις.

Δεν αρκεί να μιλάς για ανάπτυξη. Πρέπει να δείξεις ποια ανάπτυξη θέλεις, για ποιους και με ποιο παραγωγικό μοντέλο.

Δεν αρκεί να υπερασπίζεσαι τους αδύναμους. Πρέπει να δημιουργήσεις τις προϋποθέσεις ώστε να μην υπάρχουν διαρκώς περισσότεροι αδύναμοι.

Και ο Τσίπρας επιχείρησε να κάνει ακριβώς αυτή τη μετάβαση:

Από την πολιτική της καταγγελίας στην πολιτική της διακυβέρνησης.

Δεν είναι θέμα ταμπέλας. Είναι θέμα κοινωνίας

Κάποιοι θα σπεύσουν να πουν ότι ο Τσίπρας «πάει προς το Κέντρο».

Ίσως επειδή έχουν μάθει να μετρούν την πολιτική με ταμπέλες.

Όμως η κοινωνία δεν ζει μέσα σε πολιτικές ταμπέλες.

Ζει μέσα στους λογαριασμούς, στο σούπερ μάρκετ, στο ενοίκιο, στο νοσοκομείο, στη δουλειά των παιδιών της, στη σύνταξη των γονιών της.

Η κοινωνία δεν ρωτά αν μια λύση είναι «αριστερή» ή «κεντρώα».

Ρωτά αν είναι δίκαιη, εφαρμόσιμη και αποτελεσματική.

Και αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση για τη νέα πολιτική προσπάθεια.

Η σύγχρονη Αριστερά δεν μπορεί να περιορίζεται στη διαχείριση της φτώχειας.

Πρέπει να δημιουργεί πλούτο.

Να παράγει ανάπτυξη.

Να μειώνει τις ανισότητες.

Να προστατεύει τη δημόσια περιουσία και τα δημόσια αγαθά.

Και ταυτόχρονα να μπορεί να μιλήσει σε ανθρώπους που δεν αυτοπροσδιορίζονται πολιτικά ως Αριστεροί.

Αυτό δεν είναι εγκατάλειψη της Αριστεράς.

Είναι προσπάθεια να ξαναγίνει η Αριστερά πλειοψηφική και κυβερνητική δύναμη.

Και υπάρχει ακόμη ένα κρίσιμο μήνυμα

Ο Τσίπρας δεν έδειξε διάθεση να μετατρέψει την αντιπολίτευση σε έναν ατελείωτο εμφύλιο.

Το αντίθετο.

Έδειξε ότι αντιλαμβάνεται πως οι πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης μπορεί να είναι ανταγωνιστικές μεταξύ τους, αλλά ο πραγματικός πολιτικός αντίπαλος είναι η κυβέρνηση που κυβερνά τη χώρα.

Και αυτό είναι σημαντικό.

Γιατί η κοινωνία δεν ενδιαφέρεται ποιος θα βγει πρώτος στην πολυκατοικία της αντιπολίτευσης.

Ενδιαφέρεται ποιος μπορεί να ανοίξει την πόρτα της διακυβέρνησης.

Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι να κερδίσει ένα κόμμα από τον διπλανό του.

Το ζητούμενο είναι να υπάρξει πολιτική αλλαγή.

Το μεγάλο στοίχημα τώρα αρχίζει

Η συνέντευξη Τύπου στη ΔΕΘ δεν ήταν το τέλος μιας διαδρομής.

Ήταν η αρχή μιας δύσκολης προσπάθειας.

Και εδώ χρειάζεται καθαρό μυαλό.

Το πρόγραμμα πρέπει να γίνει συγκεκριμένο.

Οι προτάσεις πρέπει να κοστολογηθούν και να εξηγηθούν.

Οι άνθρωποι πρέπει να πειστούν.

Η κοινωνία πρέπει να ακούσει όχι μόνο μεγάλα λόγια, αλλά συγκεκριμένες απαντήσεις στα καθημερινά της προβλήματα.

Γιατί αυτή τη φορά ο Τσίπρας δεν έχει την πολυτέλεια να ζητήσει από την κοινωνία να τον ψηφίσει επειδή είναι απέναντι στον Μητσοτάκη.

Πρέπει να την πείσει ότι μπορεί να κυβερνήσει καλύτερα από τον Μητσοτάκη.

Αυτό είναι το πραγματικό στοίχημα.

Και ίσως γι’ αυτό η συνέντευξη είχε μεγαλύτερη σημασία από μια απλή πολιτική εμφάνιση.

Γιατί ο Αλέξης Τσίπρας δεν εμφανίστηκε ως ένας πρώην πρωθυπουργός που αναζητά χώρο στο πολιτικό σκηνικό.

Εμφανίστηκε ως ένας πολιτικός που διεκδικεί ξανά πρωταγωνιστικό ρόλο.

Όχι για να αποδείξει ότι «δικαιώθηκε».

Όχι για να πάρει εκδίκηση από όσους τον αμφισβήτησαν.

Αλλά για να πει στην κοινωνία:

«Υπάρχει άλλος δρόμος. Και είμαι εδώ για να τον διεκδικήσω μαζί σας.»

Από το μήνυμα στο σχέδιο – και από το σχέδιο στην πολιτική αλλαγή

Τώρα μένει το δυσκολότερο.

Να μετατραπεί το μήνυμα σε σχέδιο.

Το σχέδιο σε κοινωνική πλειοψηφία.

Και η κοινωνική πλειοψηφία σε πολιτική αλλαγή.

Γιατί, τελικά, αυτό είναι το μόνο που έχει πραγματική σημασία.

Ο Τσίπρας δεν χρειάζεται να επιστρέψει στο παρελθόν.

Χρειάζεται να πείσει την κοινωνία ότι μπορεί να οδηγήσει τη χώρα στο μέλλον.

Και αυτό είναι πλέον το πραγματικό πολιτικό στοίχημα.

Άννα Μεϊντάνη – Λίβου
Μέλος της ΕΛ.Α.Σ.