Ζάκυνθος – Σύγχρονη Αριστερά- Προοδευτική Ελλάδα

Όταν χάνεις τη δουλειά σου, δεν χάνεις την αξιοπρέπειά σου

Το επίδομα ανεργίας δεν είναι φιλοδώρημα. Είναι ασφαλιστικό και ανταποδοτικό δικαίωμα ανθρώπων που εργάστηκαν και πλήρωσαν εισφορές. Κι όμως, για άλλη μια φορά, ο άνεργος βρέθηκε στο επίκεντρο μιας συζήτησης που κινδυνεύει να τον αντιμετωπίσει περισσότερο ως «κόστος» παρά ως άνθρωπο.

Η δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη ότι, κατά την προσωπική του άποψη, το επίδομα ανεργίας δεν θα έπρεπε να χορηγείται για περισσότερο από δύο μήνες, προκάλεσε εύλογες αντιδράσεις.

Ο ίδιος διευκρίνισε στη συνέχεια ότι πρόκειται για προσωπική θέση και όχι για κυβερνητικό σχεδιασμό. Ωστόσο, στην αρχική του τοποθέτηση είχε δηλώσει ότι είναι μια θέση που θα διεκδικήσει να εφαρμοστεί μετά τις εκλογές.

Το ερώτημα, όμως, παραμένει: γιατί χρειάστηκε να ανοίξει εξαρχής μια τέτοια συζήτηση;

Ας μιλήσουμε για τον άνθρωπο

Για εκείνον που απολύθηκε.

Για τη μητέρα που δούλεψε όλη τη σεζόν σε ένα ξενοδοχείο και τώρα περιμένει την επόμενη.

Για τον εργαζόμενο στην εστίαση που ξέρει ότι, όταν τελειώσει ο τουρισμός, τελειώνει και το μεροκάματο.

Για τον πατέρα που γυρίζει σπίτι και πρέπει να πει στα παιδιά του ότι «φέτος θα κάνουμε οικονομία».

Η ανεργία δεν είναι ένας αριθμός σε έναν πίνακα του υπουργείου. Είναι το βλέμμα ενός γονιού όταν δεν ξέρει πώς θα πληρώσει το ενοίκιο, το ρεύμα και το σούπερ μάρκετ.

Και είναι κάτι ακόμη πιο σκληρό: η αίσθηση ότι χάνει την οικονομική ασφάλεια που μέχρι χθες μπορούσε να προσφέρει στην οικογένειά του.

Αυτό δεν μπορεί να βαφτίζεται «κίνητρο προς την εργασία».

Είναι ανθρώπινη αγωνία.

Η ανασφάλεια δεν είναι «κίνητρο»

Φυσικά και πρέπει να υπάρχουν πολιτικές που οδηγούν στην εργασία.

Φυσικά και πρέπει να αντιμετωπίζονται οι πραγματικές ελλείψεις εργατικού δυναμικού.

Αλλά δεν μπορείς να βαφτίζεις «κίνητρο» την ανασφάλεια του ανθρώπου που έχασε τη δουλειά του.

Ιδιαίτερα όταν μιλάμε για τους εποχικούς εργαζόμενους.

Η ΔΥΠΑ προβλέπει ειδικούς όρους επιδότησης για όσους απασχολούνται σε επιχειρήσεις που λειτουργούν εποχικά. Στην κατηγορία των εποχικών η διάρκεια της επιδότησης είναι 80 ημέρες — τρεις μήνες και πέντε ημέρες — ενώ, ανάλογα με τις ημέρες εργασίας και τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις, υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες ο εργαζόμενος μπορεί να υπαχθεί στην επιδότηση των κοινών ανέργων.

Τι γίνεται όμως μετά;

Ο τουρισμός τελειώνει, αλλά το ενοίκιο όχι.

Η σεζόν τελειώνει, αλλά το ρεύμα όχι.

Η δουλειά τελειώνει, αλλά τα παιδιά συνεχίζουν να μεγαλώνουν.

Ποιος λογαριασμός περιμένει τον εποχικό εργαζόμενο να ξανανοίξει η σεζόν;

672.293 εγγεγραμμένοι άνεργοι — 106.727 επιδοτούμενοι

Τα επίσημα στοιχεία της ίδιας της ΔΥΠΑ αποτυπώνουν το μέγεθος του προβλήματος.

Τον Ιούνιο του 2026 οι εγγεγραμμένοι στο μητρώο της ανέρχονταν σε 672.293 ανθρώπους. Από αυτούς, 368.098 ήταν εγγεγραμμένοι για τουλάχιστον δώδεκα μήνες.

Τον ίδιο μήνα οι επιδοτούμενοι άνεργοι που πληρώθηκαν ήταν 106.727, μεταξύ των οποίων 8.436 εποχικοί εργαζόμενοι τουριστικών επαγγελμάτων.

Πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει ένας άνθρωπος.

Κι όμως, η δημόσια συζήτηση καταλήγει συχνά στον άνεργο που «πρέπει να κινητοποιηθεί».

Ας κινητοποιηθεί και η Πολιτεία

Ας δημιουργήσει αξιοπρεπείς και σταθερές θέσεις εργασίας.

Ας αντιμετωπίσει την εποχικότητα.

Ας ενισχύσει τις συλλογικές συμβάσεις.

Ας προστατεύσει τον εργαζόμενο.

Γιατί η λύση στην ανεργία δεν είναι να κάνεις τον άνεργο φτωχότερο και περισσότερο φοβισμένο.

Η λύση είναι να του δώσεις πραγματική δυνατότητα να ξαναβρεί δουλειά.

Ο εργαζόμενος δεν ζητιανεύει όταν παίρνει επίδομα ανεργίας.

Έχει εργαστεί.

Έχει πληρώσει εισφορές.

Και όταν χάνει τη δουλειά του, δεν χάνει ούτε την αξία του ούτε την αξιοπρέπειά του.

Δεν είναι τεμπέλης.

Δεν είναι «βολεμένος».

Δεν είναι ένας αριθμός που πρέπει να μειωθεί σε έναν πίνακα.

Είναι ο άνθρωπος που αύριο μπορεί να είναι ο καθένας μας.

Η αξιοπρέπεια δεν μπορεί να μπαίνει σε προϋποθέσεις

Η πολιτική για την ανεργία δεν μπορεί να μετριέται μόνο με το πόσα χρήματα εξοικονομεί ένας προϋπολογισμός.

Πρέπει να μετριέται και με το αν ένας άνθρωπος μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια μέχρι να ξαναβρεί εργασία.

Γιατί μια Πολιτεία δεν κρίνεται μόνο όταν όλα πάνε καλά.

Κρίνεται και όταν ένας άνθρωπος χάνει τη δουλειά του.

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι:

«Βρες δουλειά για να ξαναζήσεις».

Η απάντηση μιας κοινωνίας που σέβεται τον άνθρωπο πρέπει να είναι:

«Θα σε βοηθήσουμε να ξανασταθείς στα πόδια σου — χωρίς να χρειαστεί πρώτα να χάσεις την αξιοπρέπειά σου».